Δεν υπάρχει μία “σωστή” ηλικία. Οι στρατηγικές πρόληψης και συντήρησης συχνά ξεκινούν στα τέλη της δεκαετίας των 20 ή των 30, συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας του δέρματος και των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χρονική στιγμή, γιατί όλοι οι ασθενείς είναι διαφορετικοί. Ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν χαρακτηριστικά που μοιάζουν με γήρανση σε πολύ νεαρή ηλικία, πιθανώς κληρονομικά και παρόντα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Για παράδειγμα, το πρήξιμο κάτω από τα μάτια παρατηρείται πολύ συχνά σε ασθενείς στα είκοσι τους. Προφανώς δεν οφείλεται στη γήρανση, παρ' όλα αυτά έτσι φαίνεται. Για χειρουργικές επιλογές όπως η βλεφαροπλαστική (βλέφαρα) ή η ανόρθωση φρυδιών, οι ασθενείς μπορεί να παρουσιαστούν στα 40 ή 50 τους, όταν η περίσσεια δέρματος και η πτώση των ιστών γίνονται πιο αισθητές. Η ρυτιδεκτομή και η ανόρθωση λαιμού γίνονται πιο συχνά στα 50-70, όταν η χαλάρωση των σιαγόνων, η πτώση του μέσου προσώπου και η χαλάρωση του λαιμού γίνονται έντονες – αλλά βλέπουμε επίσης νεότερους ενήλικες με πρόωρη γήρανση ή εκείνους που επιθυμούν διόρθωση μετά από σημαντική απώλεια βάρους. Η απόφαση βασίζεται στην ατομική ανατομία, τον επιθυμητό βαθμό διόρθωσης, τον τρόπο ζωής και την ετοιμότητα για ανάρρωση. Μια συμβουλευτική με τον Δρ. Elkowitz επικεντρώνεται στον καθορισμό του χρόνου που εξισορροπεί τις τρέχουσες ανησυχίες με τη μακροπρόθεσμη συντήρηση.